Czego nauczyła mnie Irlandia? Krótka historia o tym, jak wyluzować

Cztery lata na Zielonej Wyspie szybko zleciały. Ten pobyt jednak zmienił wiele, łącznie z moim postrzeganiem świata w wielu aspektach. Zobacz, czego nauczyła mnie Irlandia, bo jest to prosta recepta, na to jak wyluzować i mieć łatwiejsze życie.

Czego nauczyła mnie Irlandia i za co ją cenię?

Czego nauczyła mnie Irlandia? Na pewno tego, że istnieje bezinteresowna otwartość i życzliwość. W Irlandii jest zupełnie normalnym zjawiskiem, że na każdym kroku słyszysz – Sorry! Dosłownie słyszałam to ciągle i to wcale niekoniecznie w momentach, w których ktoś musiałby mnie w ogóle za cokolwiek przepraszać.

Zbytnia uprzejmość? Tak myślałam na początku. Potem dotarło jednak do mnie, że to ich kultura. Gdy idziesz ulicą, ścieżką w lesie, czy właśnie wybrałaś się na spacer nad rzekę – praktycznie każdy napotkany powie ci – Hello! U nas taki zwyczaj był stosowany chyba tylko na szlakach górskich. Tak witało się obcych turystów. Słyszałam, że jednak i to ostatnio u nas zanika.

W Irlandii, tak po prostu i najnormalniej w świecie, wszyscy są dla siebie mili i uprzejmi. I do tego mega często uśmiechnięci. Zawsze jest lovely i wszystko ok 🙂 Taka mentalność. Przyznam się wam, że w pierwszych tygodniach mojego pobytu tam, takie zachowanie kojarzyło mi się z jakąś nienaturalną sztucznością. Potrzebowałam trochę czasu, żeby do mnie dotarło, że ci ludzie tam tacy po prostu są. I to z własnej i nieprzymuszonej woli.

Nikt nie jest idealny, a mylić się to ludzka rzecz

Czego nauczyła mnie Irlandia? Domniemania niewinności? Wiem, że dziwnie brzmi, ale sama nie wiem, jak to inaczej nazwać. Ponieważ oni są tacy mili, otwarci i życzliwi, to z tego chyba też wynika ich uczciwość.

Nie chcę oczywiście generalizować, ale moje obserwacje jednak wkładają wszystkich do jednego worka. Taki zauważyłam schemat, będąc tam 4 lata. Być może od tej reguły jak zawsze są wyjątki. Generalnie jednak Irlandczycy są uczciwi. Z natury. I z natury nikogo nie posądzają o złe zamiary czy nieszczerość.

Pomyliłaś się w urzędzie? Wystarczy się wytłumaczyć, że nie wiedziałaś albo nie zrozumiałaś i to wystarczy. Sami też przecież potrafią się mylić, więc nic co ludzkie, obce im nie jest. Normalna sprawa, a nie tam od razu podejrzenia o złe zamiary.

Wiem, o czym mówię, bo dobrych kilka lat temu zdarzyło mi się źle uzupełnić rubrykę w rozliczeniu PIT. Po kilku latach wezwano mnie na kontrolę do Urzędu Skarbowego. Nie powiem, bo urzędniczki były miłe i uprzejme. Jednak jakie było moje zdziwienie, gdy musiałam wypełniać stertę papierów i pisać wytłumaczenie, że nie chciałam w ten sposób – oszukać Skarbu Państwa 😉 Od razu oszukać. Nawet taki zamiar do głowy by mi nie wpadł.

To jest właśnie ta subtelna różnica w podejściu do pomyłek.

Można powiedzieć, że wróciłam stamtąd z trochę innym spojrzeniem na świat – po co doszukiwać się spisku, nieszczerości? U nas to chyba takie trochę polskie podejście. Dla porównania sytuacja sprzed 2-3 mc. Na wiosnę składałam dokumenty córki do państwowego przedszkola w Polsce. Wierzcie mi, że było to nie lada wyzwanie – złożyć dokumenty do przedszkola (w sumie do kilku trzeba było) przez dziadków dziecka, gdy rodzice są jeszcze w Irlandii.

Wykonałam wiele telefonów. Przesłałam stertę zaświadczeń i kserokopii dowodów. Musiałam się tłumaczyć z tego, że ksera nie są podrobione i sfałszowane, na co kazano mi dosyłać specjalne oświadczenia o poświadczeniach nieprawdy pod rygorem kary więzienia. Stawałam na głowie. I może nawet bym to  wszystko rozumiała, gdyby nie mały fakt, że przecież chodziło tylko przedszkole, a rygor spotkałam taki, jakbym wnioskowała co najmniej o kredyt hipoteczny na pół miliona 😉 Nie myślcie, że dużo pomogło moje tłumaczenie, że przed wakacjami będę już na miejscu i pokażę na żywo wszystko, co potrzeba. A przedszkole przecież oficjalnie od września dopiero. Trudne sprawy, choć ostatecznie cieszę się, że w końcu udało się to załatwić.

Za to cenię sobie Irlandczyków – nie szukają na siłę problemów i komplikacji. Czy to nie jest piękne? Ich życie właśnie dzięki temu jest dużo prostsze 🙂

To jak żyjesz, to twoja sprawa

Ludzie wybierający się na wieczorne zakupy do Tesco w szlafroku i kapciach? W Irlandii to normalka.

Umyłaś włosy, ale zabrakło ci mleka do kawy, na którą masz teraz ochotę? Możesz pojechać przecież do sklepu z ręcznikiem na głowie. W Irlandii to naprawdę nikogo nie zdziwi.

Nie wiem, jak oni to robią, ale nie przejmują się niczym, więc takie widoki też im niestraszne. Po co kogoś oceniać? Robienie na pokaz czegokolwiek w Irlandii chyba mija się z celem, bo oni i tak mają na to wszystko jedno powiedzenie – WHO CARES?!

Kogo to obchodzi? Proste 🙂

Oczywiście nie chcę przez to powiedzieć, że w Polsce są samy zgryźliwi ludzie. Na 100% wiem, że to nieprawda! I żeby nie było, że tam jest istny raj na ziemi. Nie o to chodzi. Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma 😉 Tam też znajdziemy minusy. Ale o plusach warto pisać. Choćby dlatego, żeby czerpać przykład, a być może też i inspirację do łatwiejszego życia 🙂

Polub, jeżeli Ci się spodobało. Udostępnij dalej, to daje mi motywację 🙂

Zapraszam Cię na mojego Facebooka – tutaj

oraz do grupy wsparcia – Finanse w świecie Kobiet

 Na mój profil na Instagramie, gdzie wrzucam zdjęcia bardziej od kuchni – tutaj

a także blogowego newslettera, do którego dokładam gratis – tutaj

Pozdrawiam gorąco!

Diana